Hoeveel je ook leest over de zoveel duizenden doden in een van de vele burgeroorlogen in Afrika, de miljoenen ontheemden van de genocide in Darfur of het alsmaar groeiende aantal HIV/AIDS besmettingen, je kunt je er geen voorstelling van maken. De aantallen zijn te groot en de plek des onheils te ver, zelfs als je (zoals ik) je op hetzelfde continent bevindt. Maar de gevolgen komen vanzelf naar je toe wanneer je praat met collegas en vrienden. Dan lijkt het of ieder leven in Zuid-Afrika getekend is door een roerig verleden, jong en oud, arm en rijk.

Mijn Rwandese collega zei een aantal dagen geleden tegen me, toen ik haar vroeg naar haar ervaringen als vluchteling, dat zij dacht dat ze met haar twintig jaar al meer had meegemaakt dan de meeste Nederlanders op hun dertigste. Ik verbeterde haar door te zeggen dat ze waarschijnlijk meer heeft meegemaakt dan negentig procent van de Nederlanders in hun hele leven mee zullen maken. Uit je geboorteland moeten vluchten tijdens een genocide, vijf weken lang in een gammele bus met je hele gezin door Congo reizen om vervolgens beroofd worden en daarom berooid en met enkel de kleren om je lijf asiel aan te vragen in Zuid-Afrika; dat overkomt weinig Nederlanders.

Een soortgelijk verhaal geldt voor de bewakers uit de Central African Republic of de parkeerwachters uit Zimbabwe; allen dragen hun verleden als een last met zich mee. Pas wanneer je deze persoonlijke verhalen hoort, doen die extreme getallen iets met je. Wanneer je buurman een van die miljoenen vluchtelingen is.

(Eerder verschenen in de Almere Vandaag van zaterdag 12 april 2008)

RSS feed voor comments op dit bericht.
TrackBack URI