De eerste helft zit erop. Mijn eerste drie maanden als inwoner van Kaapstad ben ik zonder kleerscheuren doorgekomen, evenals mijn eerste vijf exemplaren als werknemer bij The Big Issue. Tijd om de balans op te maken. Ondanks dat ik met een open vizier naar Zuid-Afrika vertrok, had ik toch een aantal verwachtingen en uiteraard vooroordelen die ik mee nam. Maar het was het werk, de mensen die ik ontmoet heb en de ervaringen die ik heb opgedaan, die mijn visie op Zuid-Afrika nu al veranderd hebben.

The Big Issue kent een sectie genaamd Streets Ahead, waarin verkopers van het tijdschrift geïnterviewd worden op hun verkoopplek of omdat ze verkoper van de maand zijn geworden. Het afnemen van deze interviews geeft een goed beeld van het leven van een minderbedeelde zwarte Zuid-Afrikaan. Naast hun levensverhaal, welke ze levendig vertellen, leer je ook hun gebruiken en verhoudingen kennen.

Hetzelfde geldt voor de mensen die je ontmoet op straat, in cafes of tijdens het schrijven van een verhaal; allen interessant en vele met een historie waarvan de rillingen over je rug lopen. Van geharde Afrikaners en getraumatiseerde vluchtelingen tot upperclass expats: ze laten je een wereld zien waarvan je in Nederland geen voorstelling kan maken.

Een balans opmaken is daarom in Zuid-Afrika een harde opgaaf. Er gebeurt in dit land dagelijks teveel om dat als buitenstaander volledig te analyseren en te begrijpen. Maar één uitspraak is in Kaapstad nog meer van toepassing dan waar dan ook: What goes around, comes around.

(Deze column is eerder verschenen in de Almere Vandaag van 7 juni 2008)

RSS feed voor comments op dit bericht.
TrackBack URI