Ondanks de langzaam inzettende winter, was ik vorig week wel toe aan een vervroegde zomervakantie. Terwijl ik mijn eerste twee vrije weken in Kaapstad ruimschoots genoten heb van de warmte, blijft mijn biologische klok om de zomer vragen. Ik greep daarom vorige week het bezoek van mijn zus aan om samen met haar een paar dagen een ander deel van Zuid-Afrika te verkennen. The Garden Route, een prachtige rit langs de zuidkust, verrijkte mijn beeld van dit uitgestrekte land en liet een aantal mooie herinneringen achter.

Een roadtrip - waar dan ook - geeft veelal een helder en overzichtelijk beeld van het landschap, de omgangsvormen van de bevolking en de geschiedenis van een bepaalde regio. Dit geldt echter nog meer voor de landelijke dorpjes, prachtige vergezichten en toeristische attracties langs de Garden Route. Hermanus; het mekka voor de walvisspotters, Cape Agulhas; het meest zuidelijke puntje van het Afrikaanse continent, en Tsisikamma National Park; huis van één van de mooiste wandelpaden ter wereld, zijn slechts drie van de talloze voorbeelden van de pracht van Zuid-Afrika.

In drie dagen hebben we zon zestienhonderd kilometer gereden waarvan, op de laatste driehonderd in het aardedonker na, geen kilometer je niet verrast met overweldigend natuurschoon of de kennismaking met inwoners van een dorpje aan een zandweggetje. En dan te bedenken dat het leeuwendeel van de route zich slechts in een van Zuid-Afrikas negen provincies bevindt. Er is dus nog genoeg te zien, maar de hoogste bungee jump ter wereld heb ik in ieder geval al gehad.

(Deze column is eerder verschenen in de Almere Vandaag van zaterdag 21 juni 2008)

RSS feed voor comments op dit bericht.
TrackBack URI