“I can see you fell in love with Mother Africa.” Ik zit op het gras in een klein parkje in Manzini, Swaziland, en snijd m’n gele sinaasappel in partjes. Naast me heeft een jongeman in pak zich gezeteld. Mijn eerste reactie was om naar m’n tassen te grijpen, maar deze heer bleek wel ok.

Zijn opmerking heeft te maken met hoe ik eruit zie. Mijn haar in een paardestaart van rastavlechtjes, de stekel van een stekelvarken steekt in m’n haar – die heb ik net gekregen van een medicijnmannetje op de markt, vlaggetjes van kraaltjes om m’n nek gemaakt door een oud vrouwtje uit Durban, leren slippers en een tas uit Ghana, een kleurige rok aan (made in india weliswaar) en twee kleine kralen armbandjes die ik zojuist heb gekregen van een rondreizende professionele danser die ik ontmoette tijdens een kopje koffie bij de lokale Chinees.

De man in pak is techneut, maar heeft z’n baan achtergelaten om acteur te worden. Swaziland heeft één theater, in de hoofdstad Mbabane. Maar men speelt op straat, vertelt hij. Hij wil graag m’n contactgegevens. Uiteraard. Dat is het enige grote verschil dat ik tot nu toe heb kunnen ontdekken tussen Zuid-Afrika en Swaziland: blank op straat is een uitzondering (in ieder geval in Manzini). Dus spreken heren me om de haverklap aan die mn contactgegevens willen. “Ja dan kunnen we onze cultuur uitwisselen. Ik wil je land zien, ik wil met je mee naar jou land.” Blabla. – Waar ligt mijn land dan? Wat is het voor land? Dat weten ze niet. Het wordt snel vermoeiend, maar sommige jongens zijn ietwat interessanter dan de rest en dan maak ik een praatje, zoals met de techneut-turned-acteur.

Toen ik vanochtend door de poort van m’n hostel wandelde, bevond ik me midden op een weg tussen twee steden. Ik hield de eerste de beste taxibus aan en stapte in, om bij de eerste de beste plek die eruit zag als een centrum weer uit te stappen. Handig is dat je hier in Rand kunt betalen, hoewel je in de lokale munt je wisselgeld terugkrijgt. De waarde is 1=1, dus dat is simpel.

Ik wandelde wat rond met een duf hoofd om uiteindelijk te stranden bij de Chinees voor een kopje koffie. Na een tijdje begon een man met een gouden ketting met een slachtandje eraan tegen me te praten: Junior. Bleek een aardige vent. Heeft de hele wereld rondgereisd als professioneel danser en spreekt Frans, Engels en Portugees. Zijn Malineese vriend vertelde me ronduit over z’n vriendin die hem en haar werk bestal, vreemdging en nu bij hem terugwil, of zoiets. In plaats van haar terug te nemen, wilde hij haar aangeven bij de politie. Junior vertelde me later dat hij die avond haar nummer uit z’n vriends telefoon ging jatten om haar te waarschuwen.

Junior leidde me naar een zwart marktje met allerlei schattige souvernirtjes, maar ook kleren, tomaten en sinaasappels, huishoudelijke benodigheden, en doeken. Even flink in de Swazi economie geinvesteerd en een hoop foto’s gemaakt. Dat is het voordeel met een Afrikaanse man erbij: je kan onbezorgd je Canon 400D tevoorschijn halen.

Aan het eind van de dag pakte ik de taxibus terug op de warme, stoffige, totale chaos van een taxi centrale. Na tien keer vragen zat ik (waarschijnlijk) in de goede taxi, met al m’n tassen vol afrikaanse souvernirtjes, druiven en wortels. Tussen de tientallen busjes verkochten mensen pinda’s en zaden. Vanuit het busje zag ik een mevrouw gekookte maiskolven verkopen, dus ik sprong nog even naar buiten en kocht er twee. Terwijl onze taxi wegreed, opende een jongen in een stoffig bruin t-shirt de deur en sprong in het bewegende busje, praktisch op m’n schoot. Het was de conducteur – degene die het geld regelt.

Ik haalde een kolf uit mn plastic tasje en zette mn tanden in de witte zoete mais. Buiten raceten Swazilands bergen aan me voorbij, de andere passagiers kletsten druk in het Swazi en de radio tetterde met een veel te zware bas een top40 hit. Jup, I guess I did fall in love with Mother Africa.

RSS feed voor comments op dit bericht.
TrackBack URI