Mijn werk bij The Big Issue, en daarmee mijn verblijf in Kaapstad, zit er bijna op. Over twee weken kan ik terugkijken op zes maanden vol met prachtige ervaringen, interessante ontmoetingen en leerzaam werk. Maar de vraag rest, wat ik nu precies geleerd heb in Zuid-Afrika en wat ik (eenmaal terug in Nederland) met deze opgedane kennis kan doen. Zeker is in ieder geval het feit dat Nederlanders net zoveel van Zuid-Afrikanen kunnen leren als andersom het geval is.

De vriendelijke manier van omgang tussen mensen van alle kleuren, culturen en klasse, ondanks de levensgrote verschillen tussen arm en rijk. Doorgeroeste bakkies volgepakt met bouwmateriaal en vijftien zwarte mannen naast de nieuwste Landrover bij het stoplicht maken de overduidelijke scheiding die vijftig jaar Apartheid met zich heeft meegebracht kraakhelder. Maar ondanks de paranoia van de blanke tegenover de Ubuntu manier van denken van de zwarte, is de solidariteit en samenhang tussen de vele verschillende bevolkingsgroepen een schoolvoorbeeld van vergiffenis en vooruitstrevend denken.

Dat Zuid-Afrika enkel het nieuws haalt wanneer er iets over 2010 is of als er xenofobische aanvallen plaatsvinden, is daarom erg jammer te noemen. De inwoners van Zuid-Afrika vormen een eenheid meer dan welk land dan ook, hoewel het soms slecht zichtbaar is. Als in Nederland de agenda en het westerse materialisme gedeeltelijk plaats zouden maken voor gezamenlijke, sociale activiteiten en het vormen van een betere band met de buitenlandse buurman, dan zouden de onbenullige irritaties en probleempjes geen voorpagina nieuws meer zijn. Over twee weken het vervolg…

(Deze column is eerder verschenen in de Almere Vandaag van zaterdag 16 augustus)

RSS feed voor comments op dit bericht.
TrackBack URI