Al vanaf het eerste moment dat ik in Kaapstad aankwam, vertelde de inwoners mij dat het leven in de rest van Zuid-Afrika er compleet anders aan toe gaat. Kaapstad zou een uitzondering zijn en tegelijkertijd het perfecte voorbeeld van de samensmelting van kleuren en culturen. Maar wat is er dan zo anders aan het leven buiten een grote stad? Daar kwam ik pas achter toen ik vorige week samen met mijn vriendin een week door de Karoo, een immens desolate semi-woestijn van 400, 000 vierkante kilometer, trok.

Tot de reis waren de enige wilde  dieren die ik gezien had de ratten en eekhoorns in het park voor mijn appartement, maar de Karoo staat volledig in het teken van de wildlife resorts, game parken en natuur. De meerderheid van de inwoners van de townships rondom Kaapstad zijn nog nooit de Tafelberg opgeweest, laat staan dat ze ooit een olifant hebben gezien. In het binnenland van Zuid-Afrika maakt de natuur écht deel uit van het dagelijks leven, worden 4×4s en bakkies daadwerkelijk gebruikt waar ze voor bedoeld zijn en is gastvrijheid een vanzelfsprekend begrip.

Het meest verassende aan de inwoners van dorpjes als Calitzdorp, Ladismith en Oudsthoorn is misschien wel het feit dat in plaats van Engels, Afrikaans de voertaal is. Zo werden wij op een winefarm door een enkel Afrikaans sprekende Boer vriendelijk, doch dringend, verzocht om op te houden dat verdomde Engels te spreken. Kaapstad blijkt inderdaad een land op zichzelf, wat de rest van Zuid-Afrika des te interessanter maakt.

(Deze column is eerder verschenen in de Almere Vandaag van zaterdag 2 augustus)

RSS feed voor comments op dit bericht.
TrackBack URI